Do poprawnego działania metoda ta wymaga obliczenia wektora stycznego dla każdego wielokąta na podstawie współrzędnych tekstury zapisanych w jego wierzchołkach. Gdy wektory normalne są uśredniane na wierzchołkach, wyliczone wektory styczne również powinny zostać uśrednione. Iloczyn wektorowy wektora normalnego geometrii i wyliczonego wektora stycznego tworzy drugi wektor styczny (ang. bitangent), co pozwala utworzyć układ współrzędnych zwany przestrzenią styczną. Wektory tego układu należy znormalizować i zortogonalizować (np. metodą Grama–Schmidta) względem wektora normalnego. Układ ten reprezentowany jest najczęściej przez macierz, która określana jest akronimem TBN (Tangent, Bitangent, Normal) ze względu na tworzące ją wektory. Macierz ta wykorzystywana jest w obliczeniach oświetlenia powierzchni z zastosowaniem omawianej techniki.
Charakterystyka: jasne odcienie niebieskiego (łatwiejsze manipulacje w programach graficznych), poprawne działanie w połączeniu z animacją, uniwersalność – jedna mapa normalnych może pasować na wiele modeli, wolniejszy od konkurencyjnej metody.