W koncepcjach tych okazjonalność dowolnego wyrażenia W języka naturalnego J definiuje się budując wpierw definicję okazjonalności dla zaimków. Zaimek W jest dla języka naturalnego J wyrażeniem okazjonalnym, jeśli pełni w nim taką funkcję, jak w językach sztucznych zmienne indywiduowe. Zmienna indywiduowa to taka zmienna, za którą wolno podstawiać nazwy indywiduów – zgodnie z tą definicją wyrażeniami okazjonalnymi języka J są więc takie zaimki, jak „ten”, „on”, „tamten” itp.
Potraktowanie zaimków jako zmiennych indywiduowych możliwe jest dzięki wielu podobieństwom między nimi. I zaimki, i zmienne nie posiadają określonej denotacji. Tak jak za zmienne można podstawiać ich wartości, za zaimki można podstawiać odpowiednie nazwy przedmiotów. Podobnie jak zmienne wiązane są przez operatory, zaimki można wiązać poprzez kontekst sytuacyjny.
Aby rozciągnąć tę definicję okazjonalności wyrażenia w J na inne niż zaimki pełniące funkcje zmiennych indywiduowych wyrażenia uznawane za okazjonalne, np. na słowo „dzisiaj”, trzeba te wyrażenia potraktować jako wyrażenia funkcyjne złożone z takiego zaimka i z innego wyrażenia. Np.