Traktując Salò przez pryzmat teorii psychoanalitycznej Jacques’a Lacana, Barthes ocenił reżyserską próbę adaptacji Sade’a jako skazaną na niepowodzenie, a dodatkowo niepozostawiającą widzowi żadnego pola do interpretacji:W filmie Pasoliniego (to, jak sądzę, była jego własna sprawka) nie ma symbolizmu: z jednej strony rażąca analogia (faszyzm, sadyzm), a z drugiej litera, skrupulatna, natarczywa, wyeksponowana, przesadnie wypolerowana jak prymitywny obraz: alegoria i litera, ale nigdy symbol, metafora, interpretacja […]. Sade nie może być w żaden sposób poddany reprezentacji. Tak jak nie ma portretu Sade'a (z wyjątkiem wyimaginowanego), tak nie ma możliwego obrazu wszechświata Sade'a […] Dlatego Sade nigdy nie będzie akceptowalny w kinie, a z punktu widzenia Sade'a Pasolini mógł popełnić tylko błąd – co zawzięcie uczynił […]. Faszyzm jest zbyt poważnym i zbyt podstępnym zagrożeniem, by traktować go przez prostą analogię, w której faszystowscy panowie przychodzą „po prostu”, by zająć miejsce libertynów.
Zobacz też Nazi exploitation
Przypisy
Bibliografia