przez Donalda Trumpa lub też po prostu przypowieść o okrucieństwie wpisanym w człowieczeństwo.
Jednakże zdaniem Forgacsa „argumentacja przeciwko poglądowi, że film oferuje normalny erotyczny spektakl, nie bierze pod uwagę, że film może oferować perwersyjny erotyczny spektakl”, z którego widz może paradoksalnie czerpać przyjemność. Forgacs, odwołując się polemicznie do jednego z esejów Susan Sontag, zwraca uwagę, że zrównanie faszyzmu z perwersją może wzbudzić fascynację ekranową przemocą oprawców, niezależnie od intencji Pasoliniego. Ewa Bal w tekście dla „Kwartalnika Filmowego” wskazywała, że tło społeczno-polityczne filmu, które uzasadniało motywacje reżysera, uległo z czasem zatarciu w przekazie odbiorczym, a „jeśli spojrzy się na film Pasoliniego z dzisiejszej perspektywy, najbardziej bodaj bulwersujący wydaje się młody wiek aktorów i to, do jakich zadań zostali w tym filmie powołani”.
Na to, że Salò nigdy nie zawierało żadnych progresywnych przesłań ani nie ukazywało rzeczywistości faszyzmu, zwracał uwagę już Roland Barthes w recenzji dla „Le Monde”.