mały|Grób Adama Bogumiła Helbicha na cmentarzu Powązkowskim Adam Bogumił Helbich (ur. 20 grudnia 1796 w Warszawie, zm. 19 marca 1881 w Konarach) – polski lekarz i filantrop, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Rodzina Helbichów pochodziła z okolic Olsztyna i przeniosła się do Warszawy w XVIII wieku. Ojcem Adama był Antoni, nauczyciel, matką Marianna z Mościckich. Chłopiec został w wieku lat 10 osierocony przez ojca i utrzymywał się dając korepetycje. W 1813 Adam otrzymał stypendium miasta Warszawy w wysokości 1000 złotych rocznie i podjął naukę w Szkole Lekarskiej w Warszawie, gdzie w 1817 uzyskał dyplom magistra medycyny, chirurgii i położnictwa. Dalsze studia odbywał w Berlinie i Wiedniu. Po powrocie z zagranicy pracował w latach 1818–1822 jako lekarz wojskowy w armii Królestwa Polskiego. Po zwolnieniu z wojska był przez jakiś czas zastępcą lekarza powiatowego w Koninie, po czym udał się na dalsze studia do Berlina, gdzie uzyskał po obronie dysertacji doktorskiej De carbunculo polonico (O polskim kołtunie, na ten temat wiele prac ogłosił także jego dobry znajomy, kaliszanin Henryk Dobrzycki) tytuł doktora medycyny.