W XVIII w. urzędy strażników stały się tytularnymi synekurami, bez większych powinności, ale z wysoką pensją.
Urząd strażnika polnego – w przeciwieństwie do strażnika wielkiego – łączył się z rzeczywistymi obowiązkami wojskowymi. Miał wysokie miejsce w hierarchii i był dobrze płatny, ale mało eksponowany, stąd mało atrakcyjny dla magnaterii i zazwyczaj sprawowany przez przedstawicieli średniej szlachty. Istniały także urzędy strażników pułkowych, a dla pospolitego ruszenia też strażnicy wojewódzcy i powiatowi znajdujący się jednak poza hierarchią ziemską i pozbawione realnego znaczenia.
Strażnicy polni
Pierwszym strażnikiem polnym (koronnym) był w latach 1526–1527 Marcin Trzebieński. Jego następcą został późniejszy hetman Mikołaj Sieniawski. Ponadto urząd strażnika polnego pełnili m.in.: Mikołaj Potocki – rotmistrz, dworzanin królewski, starosta chmielnicki, kamieniecki Jan Sokół w latach 1648-1649 Stanisław Mariusz Jaskulski, strażnik wojskowy w latach 1650-1652 Benedykt Ujejski w 1652 Stanisław Mariusz Jaskulski w latach 1653-1664 Krzysztof Wiktoryn Zbigniew Lettow-Vorbek, pułkownik jazdy, rotmistrz chorągwi kozackiej i tatarskiej, porucznik.