W skład wczesnego uposażenia wchodziła zapewne wieś Świniary (na lewym brzegu Wisły w ziemi gostynińskiej), wzmiankowana w 1329, od XV wieku zwana Mnichowice. Wieś Wszerzecz pod Łomżą, mogła należeć do pierwotnego uposażenia klasztoru, wynika to z XVII wieku tradycji klasztornej. Przybyszew nad Pilicą, ośrodek targowy z kościołem św. św. Piotra i Pawła, należał do pierwotnego uposażenia, zapewne z nadania książęcego. W skład pierwotnego uposażenia weszła zapewne wieś Tolibowo, leżące nad Wisłą w pobliżu Płocka.
Do 1338 opactwo posiadało Milanowo (od XVII wieku zwane Wilanów, Tarnowo Czarnowo) oraz Zerzno (dziś Zerzeń, wcześniej zwane Krusze) a także Ostrów (wcześniej zwane Osmalinem), na lewym i prawym brzegu Wisły w ziemi warszawskiej. Wsie te zostały odstąpione przez klasztor księciu Trojdenowi za szeroki immunitet dla włości przybyszewskiej oraz za wieś Jeziora (później zwane Jezioro Małe, tj. Jeziorka, Grabie, Wola Grabska) nad Jeziorką w ziemi czerskiej. Także obie włości podwarszawskie, milanowska i zerzeńska mogły należeć do klasztoru od czasu fundacji. W 1303 książę Bolesław II mazowiecki dał brzeg Wisły we wsiach Drawaty i Zerzeń. W XIV wieku klasztor uzyskał wieś Opatowiec w ziemi płockie po 1329 a także wieś Szczpankowo pod Łomżą. Ponadto dobra zambskie nad Narwią powyżej Pułtuska.