Znaczące wpływy gotówkowe pochodziły z zapisów testamentowych, z którymi zazwyczaj wiązał się obowiązek modlitewny. W 1622 zakonnicy pozyskali 600 zł rocznego czynszu od sumy 12 tys. zł zabezpieczonej na dobrach Zalesie z obowiązkiem mszy św. za duszę Stanisława Rościszewskiego. W 1704 Walenty Kanigowski, kanonik kolegiaty płockiej przekazał klasztorowi 7% rocznie od sumy 2 tys. zł zabezpieczonej na dochodach gminy żydowskiej w zamian za 52 mszy św. i 4 anniwersarze. W 1724 Albert Ziółkowski zapisał 6 tys. zł. na odprawianie 52 mszy św. i 12 anniwersarzy rocznie.
Opactwo W 1240 wzmianka o opactwie św. Wojciecha na grodzie płockim. Istnienie opactwa na Wzgórzu Tumskim, jako jednego z sześciu w ówczesnej Polsce, potwierdzają dokumenty z 1418. Opaci byli członkami kapituły katedralnej płockiej. W 1528 wpłynęła prośba o utworzenie stałej prałatury dla opata, opactwo na ten cel przekazało wieś Łętowo i dziesięciny z wiosek. W świetle tablicy marmurowej znajdującej się w klasztorze przebudowę obiektu zakończył w 1632 Stanisław Starczewski, biskup lacedemoński, sufragan płocki, opat, siostrzeniec biskupa płockiego Stanisława Łubieńskiego, Starczewski w 1639 został mianowany przez Stolicę Apostolską dożywotnim opatem i administratorem opactwa. Za jego czasów roczne dochody opactwa wynosiły 12 tys. zł (czyli 2 tys.