Wielka włóczęga (fr. La grande vadrouille) – francuska komedia wojenna z 1966 roku w reżyserii Gérarda Oury.
W filmie wystąpili m.in. Louis de Funès i Bourvil. Wielka włóczęga to jeden z największych sukcesów francuskiego kina, w samej Francji film zobaczyło 17 272 987 widzów. Była to rekordowa liczba publiczności we Francji, aż do wyświetlania Titanica w 1998. Obraz jest trzecim filmem francuskim w historii pod względem liczby widzów po Jeszcze dalej niż Północ z 2008 oraz Nietykalni z 2011.
Produkcja Zdjęcia kręcono w Paryżu oraz na terenie departamentów Aveyron (La Roque-Sainte-Marguerite), Cantal (Alleuze, Lavastrie), Côte-d’Or (Beaune, Meursault), Lozère (Brenoux), Nièvre (Anthien), Yonne (Noyers-sur-Serein, Lichères-sur-Yonne, Vézelay).
Fabuła Angielski bombowiec wracający w roku 1942 z nalotu nad Niemcami zostaje strącony nad Paryżem. Załoga wyskakuje na spadochronach. Dowódcy udaje się przedtem wyznaczyć miejsce spotkania. Tymczasem każdy z lotników ląduje w innym miejscu. Peter Cunningham zaplątuje się w rusztowanie w pobliżu jednostki SS, na którym właśnie pracuje malarz Augustin Bouvet (Bourvil). Alan Mac Intosh dostaje się na dach Opery Paryskiej, gdzie odbywa się próba opery Berlioza pod kierunkiem Stanislasa Leforta (Louis de Funès).