Przykładem takiej jednostki była CSS „Georgia” – jej maszyna parowa miała zbyt małą moc, więc została zakotwiczona jako pływająca bateria do obrony portu Savannah; podobnie CSS „Louisiana”, której silnik także okazał się za słaby, została użyta w charakterze stacjonarnej, pływającej baterii i taką rolę pełniła podczas bitwa o forty Jackson i St. Philip. W czasie bitwy o strategicznie położoną Wyspę Numer 10 obie strony użyły baterii pływających: Konfederaci zakotwiczyli koło wyspy baterię przerobioną z pływającego doku; siły Unii zbudowały swoją, łącząc trzy barki węglowe, na zewnętrznych ustawiając beczki i bale bawełny jako osłonę przed pociskami, na środkowej umieszczając nadbudówkę z grubych bali drewnianych, w której znajdowały się stanowiska dla dział.

Do roli pływających baterii, głównie do ochrony portów, wykorzystywali swoje stare pancerniki Włosi w czasie I wojny światowej: przykładowo funkcję taką pełniła w latach 1914–1917, „Andrea Doria” (jako GR-104) w 1915-1918 w Brindisi i „Re Umberto” (wpierw w Brindisi, potem w Valonie). W czasie II wojny światowej uszkodzony przez bomby podczas operacji Paravane pancernik „Tirpitz” został przeholowany przez Niemców w pobliże Tromsø by służyć jako bateria wobec spodziewanej alianckiej inwazji na Norwegię.