Pozostałe wioski tego okresu maksymalnie na 1–1,5 łanach. Wioska trzykrotnie była palona przez Tatarów w XVII wieku. Podczas ostatniego najazdu Tatarów, porwanych w jasyr mieszkańców oswabadzał Jan III Sobieski. Porwani nie wrócili jednak do swoich spalonych domów w Bereżnicy Niżnej i osiedli na dobrach swoich wybawicieli. Od roku 1640 do 1870 wioska jest w rękach rodziny Zielińskich. Ona też osadziła we wsi rodziny z ziemi krakowskiej i sandomierskiej oraz kilku rodzin ocalałych z pożogi tatarskiej jak np. Pilipy (Filipy). Wioska stała się dwu wyznaniowa. W XIX wieku etnografowie ze społeczności Rusnaków wyodrębnili 3 grupy etniczne – Łemków, Bojków i Hucułów, biorąc pod uwagę język i tradycje danej wsi z pominięciem pochodzenia i powiązań z innymi wioskami danego regionu, kościołem i jego obszarem terytorialnym dla poszczególnych parafii, gdzie tworzy się tradycję lokalną.