W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej w Bereźnicy Niższej był Tadeusz Urbański. Od II połowy XIX wieku lansuje się wioskę jako bojkowską, choć sama definicja Bojków odnosi się do Hryniaków – mieszkańców wyżej położonych wsi bieszczadzkich. Od 1897–1918 roku wielu mieszkańców BN wzięło udział w Wielkiej Emigracji Zarobkowej do Ameryki. Zarobione pieniądze lokowano w ziemię i nowe zabudowania gospodarcze. Wieś do 1913 roku wykupiła swoje grunty z rąk hr.Dzieduszyckiego. W 1916 Hawryło Zawojski ufundował w wiosce kaplicę pw. Opieki Matki Bożej, a jego żona Aurelia Zawojska (z d. Wójtów) cmentarz.

Po uzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku wioska znalazła się ponownie w granicach Rzeczypospolitej. Sołtysem w okresie międzywojennym został Grzegorz Zawojski (gwarowo – Zawiski). Wieś zaczęła się zaludniać, gospodarze pracowali dorywczo przy drążeniu tunelu pod przyszłą zaporę w Myczkowcach. W 1937 roku kilka osób z wioski zostało zwerbowanych do pracy w łotewskich fabrykach.

We wrześniu 1939 roku wioska została włączona przez Niemców do Generalnego Gubernatorstwa. W 1941 roku Niemcy pozwolili otworzyć Szumiłowiczowi we wsi filialną placówkę Uhreckiej Szkoły Podstawowej dla dzieci i dorosłych.