W tym samym czasie Niemcy rozpoczęli wywózkę na roboty do Austrii i Niemiec młodzieży w wieku 14–18 lat. W okresie wojennym Niemcy testowali na gruntach folwarcznych uprawę nowych roślin oleistych na potrzeby walczącej armii, a istniejący w wiosce folwark Nowaków z Sanoka pełnił w latach 1939–1941 rolę strażnicy granicznej i żandarmerii, do której zgłaszali się miejscowi Żydzi. Ostatnich ukrywających się Żydów z Bereźnicy Niżnej przypadkowo złapała żandarmeria niemiecka w lipcu 1944 roku – trafili do Leska. Za wyzwolenie wsi przyjmuje się datę 16 września 1944 roku, kiedy to zmotoryzowana kolumna Armii Czerwonej przejechała przez wioskę w pogoni za wycofującymi się oddziałami niemieckimi z Bereski.

Wieś upadła dopiero po jej ponownym spaleniu 2 października 1945 przez NKWD i Wojsko Polskie, spalono wtedy 36 gospodarstw pośród 39 wcześniej istniejących. Jego przyczyną była przypadkowa potyczka sotni kurenia „Pruta” ze zwiadem konnym 34 pułk piechoty WP i wzięcie do niewoli rannego w potyczce dowódcy. Na prośbę mieszkańców wioski żołnierza puszczono wolno, a jeden z mieszkańców odwiózł go do szpitala w Lesku (p. Gnap). Incydent wykorzystało NKWD do zorganizowania akcji odwetowej z udziałem WP. Zamordowano 15 osób, w tym również dzieci.