Skrzydło Krisztinaváros zostało ukończone w architektonicznym duchu poprzednika, a w 1896 roku cesarz Austrii i król Węgier Franciszek Józef I położył kamień węgielny pod przedłużenie od strony Dunaju. W 1893 roku w pałacu Królewskim obchodzono 25. rocznicę koronacji Franciszka Józefa I na króla Węgier. Stara sala bankietowa okazała się za mała, więc Hauszmann zdecydował się ją powiększyć, wyburzając i odbudowując ścianę. Skrzydło północne przedłużył do (węg. Szent György tér), tworząc w ten sposób symetryczne założenie, harmonijnie wpasowujące się w krajobraz miasta i większe od budynku parlamentu. Wzniósł także portyk i otwartą ozdobną klatkę schodową, a cały pałac zwieńczył zawierającą elementy secesyjne i barokowe kopułą, na której szczycie znalazła się latarnia w kształcie Korony Świętego Stefana. Rozbudowa odbywała się wzdłuż osi podłużnej barokowego pałacu w kierunku północnym z zachowaniem zasad symetrii. Zamiast dotychczasowych trzech skrzydeł barokowego gmachu, po wschodniej stronie stało teraz pięć. W efekcie powstał łańcuch budynków o długości 304 m.