Zaplanował także nową drogę na zachodnim zboczu wzgórza, co wymagało wyburzenia średniowiecznych murów i baszt. thumb|left|Część zamku od strony placu Świętego Jerzego w 1902 roku thumb|left|Zamek od strony przeciwnej do Dunaju na pocztówce z 1905 roku thumb|left|Część zamku mieszcząca Salę Balową na zdjęciu sprzed 1918 roku Wąskość naturalnego płaskowyżu Wzgórza Zamkowego oznaczała, że nie było wystarczająco dużo miejsca na nowe skrzydło, co Miklós Ybl rozwiązał, wznosząc konstrukcję sięgającą do podnóża wzgórza, jako podstawę projektowanego obiektu. Bryła nowego kompleksu zamkowego zajmowała prawie całe wzgórze, ale główna fasada głównego dziedzińca miała równie skromną wysokość jak barokowa rezydencja. Pierwotnie otwarty główny dziedziniec – Oroszlános udvar (pol. „Lwi dziedziniec”) – stał się zamkniętym dziedzińcem z łukowatą bramą strzeżoną przez cztery rzeźby lwów. Ybl ostatecznie rozpoczął swoją przebudowę w 1890 roku, jednak rok później zmarł. Wtedy kierownictwo realizacji neobarokowego projektu przejął Alajos Hauszmann. Hauszmann nieznacznie zmodyfikował części pierwotnego planu.