Wprawdzie podpisał odpowiednie porozumienie, lecz w Nikaragui zorganizował swoich stronników do zamanifestowania niezadowoleń z powodu porozumienia.
Przewrót wojskowy thumb|200px|Anastasio Somoza w 1936 Tymczasem Managua przeżywała kryzys związany z deficytem benzyny który doprowadził do wybuchu strajku kierowców, co zapoczątkowało serię wystąpień przeciwko rządowi. Prezydent nakazał Gwardii uśmierzenie niepokojów zezwalając na użycie broni w skrajnej sytuacji, lecz Somoza najpierw zadbał o poinformowanie managuańskiego społeczeństwa o ostatniej treści rozkazu. Zamiast rozbicia strajku spotykał się ze strajkującymi obiecując im kontrolowane przez Gwardię sprawiedliwe wydzielanie ograniczonych dostaw benzyny dla każdego, czym pozyskał sobie szeroką sympatię wśród Managuańczyków. Usatysfakcjonowani strajkujący rozeszli się a Somoza – według Shelley Klein – zyskał wizerunek wielkiego rozjemcy, gotowego nadstawić karku w obronie zwykłych ludzi w przeciwieństwie do Sacasy, który chciał stłumić strajk siłą, po czym przystąpił do zwiększenia potęgi Gwardii przy pomocy grupy młodych faszystów. Uzbroił bojówki o nazwie Camisas Azules (pol. Niebieskie koszule) stanowiące nikaraguańskie nawiązanie do podobnych formacji w Niemczech (brunatne koszule Adolfa Hitlera) i we Włoszech (czarne koszule Benito Mussoliniego).