W 1992 został mianowany w gabinecie cieni Kanclerzem Skarbu.

W 1994, po nagłej śmierci Johna Smitha, lidera Partii Pracy, był potencjalnym kandydatem na jego następcę. Jednak w wyniku dżentelmeńskiej umowy z Tonym Blairem w restauracji Granita w Islington, zgodził się nie występować przeciw jego kandydaturze, zyskując w zamian obietnicę zupełnej kontroli i kształtowania polityki partii w sferze ekonomii. Na swoim stanowisku w gabinecie cieni działał na rzecz przedstawienia swojej osoby jako kompetentnego kandydata na „właściwego” kanclerza skarbu.

Kanclerz skarbu thumb|Gordon Brown w 2002 W rezultacie sukcesu wyborczego Partii Pracy, 2 maja 1997 objął stanowisko kanclerza skarbu. Już na początku zaskoczył ekonomistów, przyznając Bankowi Centralnemu niezależność operacyjną w polityce monetarnej, co według konserwatystów miało być pierwszym krokiem przybliżającym Wielką Brytanię do tworzonej właśnie strefy euro.

Prowadził rozważną politykę podatkową. Jednak w czasie jego rządów, na co wskazuje raport OECD, dochody państwa z tytułu wpływów podatkowych wzrosły z poziomu 39,9% PKB w 1997 do 42,4% PKB w 2006, wskutek aktywności rządu.