W 1970 został postrzyżony na mnicha i przyjął imię Serafin, a w czasie pierwszych lat spędzonych w monasterze pobierał nauki konieczne do zostania kapłanem prawosławnym. Mnisi weszli wtedy w konflikt z biskupem Antonim, który od początku przeciwstawiał się planom powstania monasteru, twierdząc, że „nie ma już eremitów”. Mnisi odrzucali liberalizm szerzący się w latach 60. w całym chrześcijaństwie, dystansując się od autorytetu popularnych wtedy teologów prawosławnych. Wkrótce do ich wspólnoty przystąpiło wielu Amerykanów, powstawały związane z nią ośrodki duchowe, a także monaster żeński.
W 1977 mnisi przyjęli święcenia kapłańskie. Hieromnich Serafin napisał wtedy kilka książek, m.in. God’s Revelation to the Human Heart [Objawienie Boże do serca ludzkiego], Orthodoxy and the Religion of the Future (Prawosławie a religia przyszłości) i The Soul After Death (Dusza po śmierci). Dzieła mnicha Serafina i jego czasopismo były wydawane także po jego śmierci. Ich przekłady pojawiły się także w Rosji – krążyły w samizdacie, zostały oficjalnie wydane dopiero po upadku komunizmu. W 1982 zmarł z powodu ciężkiej choroby – według świadków wokół jego zwłoki nie wykazywały oznak rozkładu i unosił się wokół nich zapach róż, co – szczególnie w prawosławiu – uznawane jest za oznakę świętości.