Również w prasie konspiracyjnej, głównie w „Biuletynie Informacyjnym” podziemnej Armii Krajowej, zamieszczano artykuły przypominające o Święcie Niepodległości.
W 1944 r., na terenach objętych władzą utworzonego kilka miesięcy wcześniej Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, zorganizowano oficjalne obchody Święta Niepodległości. Na placu Litewskim w Lublinie odbyła się parada wojskowa z udziałem żołnierzy ludowego Wojska Polskiego i Armii Czerwonej, a w Teatrze Miejskim uroczysta akademia, na której okolicznościowe przemówienie wygłosił przewodniczący Krajowej Rady Narodowej Bolesław Bierut. Dyktator ZSRR Józef Stalin skierował do niego depeszę z życzeniami z okazji „święta narodowego Polski”, w której podkreślał przyjaźń między narodami polskim i radzieckim. Były to ostatnie oficjalne obchody tej rocznicy na następne kilkadziesiąt lat. Zmianę w kalendarzu świąt państwowych zapowiedziano jeszcze w tym samym roku na łamach „Rzeczpospolitej”, centralnego organu prasowego PKWN: „11 listopada pozostanie dla nas dniem niepodległości. Dniem zakończenia 120-letniej walki narodu o niepodległość. Dniem realizacji dążeń Tadeusza Kościuszki, Jana Henryka Dąbrowskiego, Romualda Traugutta, Jarosława Dąbrowskiego. Ale w ogniu burzy dziejowej zrodził się nowy dzień niepodległości, nowy dzień odrodzenia państwowości polskiej.