Jest nim dzień 22 lipca 1944 r. Dzień, w którym proklamowana została jedyna legalna władza odrodzonego państwa – Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego”.
W 1945 r. ustanowiono Narodowe Święto Odrodzenia Polski, obchodzone 22 lipca, w rocznicę ogłoszenia Manifestu PKWN, i jednocześnie zniesiono Święto Niepodległości.
W okresie Polski Ludowej datę 11 listopada propaganda komunistyczna próbowała przyćmić dwiema obchodzonymi kilka dni wcześniej rocznicami: wybuchu rewolucji październikowej w Rosji nocy z 6 na 7 listopada 1917 (według obowiązującego wówczas w Rosji kalendarza juliańskiego – w nocy z 24 na 25 października) oraz powstania Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej pod kierownictwem socjalisty Ignacego Daszyńskiego w nocy z 6 na 7 listopada 1918. Szczególnie hucznie celebrowano kolejne rocznice rewolucji październikowej. Reżim komunistyczny na każdym kroku podkreślał, że to dojście bolszewików do władzy w Rosji miało kluczowy wpływ na odbudowę państwowości polskiej. Przemilczano jednak fakt, że polscy rewolucjoniści, jak Feliks Dzierżyński czy Julian Marchlewski, dążyli do utworzenia Polskiej Socjalistycznej Republiki Rad, a nie niepodległej Polski.