Niech przedstawią to poniższe obliczenia:
W skład genów dla łańcucha ciężkiego przeciwciała wchodzi: 38–46 funkcjonalnych genów V (są także pseudogeny), 23 funkcjonalne geny D i 6 genów J. W związku z tym, w wyniku przypadkowego ich łączenia się, może powstać 42 × 23 × 6 = 5796 wariantów łańcucha ciężkiego. Na przykładzie łańcucha lekkiego κ możemy obliczyć, że przy jego 31–35 funkcjonalnych genach V oraz 5 genach J otrzymamy 33 × 5 = 165 wariantów tego łańcucha. Łańcuchy ciężkie i lekkie także łączą się ze sobą przypadkowo, dlatego jako końcowy efekt zmienności kombinacyjnej w organizmie może powstać około 5796 × 165 = 956340 wariantów immunoglobulin.
Obliczenia te pokazują także, iż sama zmienność kombinacyjna w przypadku przeciwciał nie daje wystarczającego zabezpieczenia przed infekcjami, gdyż przy znanej obecnie liczbie gatunków pasożytów, bakterii, wirusów i grzybów oraz znacznej często liczbie ich odmian serotypowych, milion wariantów przeciwciał nie jest jeszcze żadną obroną. Ponadto, ze względu na przypadkowość łączenia się genów, wiele swoistości może wiązać patogeny z którymi organizm w ogóle się nie zetknie.