213-218.
Wraz z hetmanem wielkim litewskim Konstantym Ostrogskim i starostą niegrodowym czerkaskim Eustachym Daszkiewiczem odniósł 27 stycznia 1527 wielkie zwycięstwo nad Tatarami, w bitwie pod Olszanicą, gdzie poległo 40 000 Tatarów i uwolniono 80 000 jasyru.
W czasie II wojny polsko-rosyjskiej 1534–1537 dowodził około dwudziestotysięczną armią polsko-litewską próbującą zdobyć Nowogród Siewierski.
Pod jego dowództwem wojsko próbowało zdobyć twierdzę przepływając otaczające ją jezioro na łodziach. Na skutek pomyłki oddziały dostały się jednak pod ogień własnej artylerii. Kontratak obrońców doprowadził do zniszczenia większości sił polsko-litewskich. Sam Niemirowicz wyszedł z klęski cało.
Wiosną 1535 roku został mianowany hetmanem polnym litewskim.
Andrzej Niemirowicz był żonaty dwukrotnie: z Anną (zm. przed 1528), wdową po kniaziu Łukomskim (babką wojewody połockiego Mikołaja Dorohostajskiego)T. Jaszczołt, Ród Niemiry z Wsielubia - Niemirowiczowie i Szczytowie herbu Jastrzębiec do połowy XVI wieku, [w:] Unia w Horodle na tle stosunków polsko-litewskich, S.Górzynski (red.), Wydawnictwo DiG, Warszawa 2015, s. 214, z Miłochną Daszkiewicz (siostrą Eustachego), wdową po Borysie Tyszkiewiczu, z którą miał córkę Bohdanę. Bohdana wyszła za mąż za Olizara Wołczkiewicza, starostę czarnobylskiego.