Dwa kadłuby okrętów typu Lexington zostały przerobione na lotniskowce typu Lexington, pozostałe dziesięć okrętów budowanych w programie z 1917 roku (cztery krążowniki liniowe i sześć pancerników) zostało złomowanych.
Podobnie jak typ Lexington, South Dakota były dużymi okrętami, których wyporność była o około jedną trzecią większa od poprzedników. Były klasycznymi amerykańskimi pancernikami: dobrze zabezpieczonymi przeciw ogniowi artyleryjskiemu i torpedami, ciężko uzbrojonymi, ale relatywnie wolnymi (prawdopodobna ich prędkość wynosiłaby 23 węzły), budowanymi do zwyciężania w bojach toczonych przy pomocy dział najcięższego kalibru w szyku liniowym. Ich główne uzbrojenie było o pięćdziesiąt procent większe (12 do 8) od poprzedników, a ich 16-calowe działa należały do silniejszego typu w porównaniu do tych, w jakie były wyposażone okręty je poprzedzające. Po przerwaniu budowy niektóre elementy uzbrojenia zostały wykorzystane do wzmocnienia obrony brzegowej. Pancerz i kotły z pancerników South Dakota zostały także wykorzystane do zmodernizowania starych pancerników..