„W budzącym się zbrojnym ruchu niepodległościowym bierze jako jeden z pierwszych żywy udział, wstępując w szeregi Związku Strzeleckiego i należąc do najczynniejszych jego organizatorów i wykładowców w szkole bojowej”. Wiosną 1913 zorganizował pierwszy sanitarny bojowy oddział strzelecki, składający się z 70 osób.

Po wybuchu I wojny światowej, 6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady, gdzie był naczelnym lekarzem w stopniu majora. Wraz z pułkiem uczestniczył w walkach, m.in. po bitwie pod Kostiuchnówką, 7 lipca 1916 został ranny w czasie odwrotu z pozycji na Polskiej Górze. W 1917, po kryzysie przysięgowym, został internowany w obozie w Szczypiornie. Po uwolnieniu został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Za postawę wykazaną w czasie walki, 17 maja 1922 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:

1 listopada 1918 przyjęto go do tworzącego się Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia podpułkownika służby zdrowia Wojska Polskiego ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1920 – na własną prośbę, przeniesiono go do rezerwy.