W celu ich osiągnięcia proponuje następujące instytucje i zasady: samorządne rady producentów i konsumentów; w celu zapewnienia każdemu pracownikowi zdobycia doświadczenia i pełnego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji „zrównoważone pakiety pracy”, łączące role osoby decydującej i „zwykłego pracownika”; wynagrodzenie „według wysiłku i poświęcenia”, a nie według siły przetargowej, własności albo wkładu w produkcję; „partycypacyjne planowanie” jako sposób alokacji, planowanej przez rady producentów i konsumentów na drodze iteracji.
Powyższe cztery elementy mają zagwarantować minimum hierarchii oraz maksimum przejrzystości w dyskusjach i podejmowaniu decyzji.
Albert i Hahnel podkreślają, że ekonomii uczestniczącej, jako alternatywnej teorii ekonomicznej, muszą towarzyszyć analogiczne projekty dotyczące polityki, kultury i relacji międzyludzkich. Pracę nad partycypacyjną wizją polityczną rozpoczął Stephen R. Shalom, nazywając ją „polityką uczestniczącą” (parpolity od ang. participatory politics).