Rady zakładowe, rady branżowe i federacje producentów odpowiadałyby propozycjami dotyczącymi poziomu produkcji oraz nakładów, jakie byłyby im potrzebne.
W oparciu o te propozycje rady wsparcia obliczałyby następnie nadwyżki popytu i podaży, korygując cenę indykatywną dóbr, usług itd. Korzystając z nowych cen indykatywnych, rady i federacje konsumentów oraz pracowników rewidowałyby swoje propozycje. Poszczególne rady producentów i konsumentów rewidowałyby je aż do momentu, gdy jedna z nich zostanie zaakceptowana przez inne.
Iteracje następowałyby według jakiejś wcześniej ustalonej metody, która umożliwiałaby zbieżność w rozsądnym czasie. Wykonalny plan dla gospodarki pojawia się wówczas, kiedy nie ma już nadwyżki popytu nad podażą dla dóbr, kategorii pracy, nakładów albo zasobów.
Rady wsparcia powinny działać w sposób maksymalnie przejrzysty, a ich możliwości mediacji byłyby ustalane przez rady biorące udział w całym procesie. Faktyczne decyzje odnośnie do formułowania i wprowadzania planu zapadałyby w radach konsumentów i producentów.