dor. (gá), att. (ge) – „właśnie”, „przynajmniej” Zachowanie pierwotnego (-ti), w dialekcie attyckim zmienionego w (-si). Przykłady: trzecia osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego trybu oznajmującego czasowników II koniugacji kończy się na - (-ti) zamiast attyckiego /-si(n)/: dor. (fatí), /fēsí(n)/ – „mówi”, „przemawia”; trzecia osoba liczby mnogiej czasu teraźniejszego trybu oznajmującego zakończona na - (-nti), zamiast attyckiego - /-usi(n)/: dor. (légonti), att. /légousi(n)/ – „mówią”, „powiadają”; dor. (wíkati), att. /eíkosi(n)/ – „dwadzieścia”; setki zakończone na (-kátioi) w miejsce attyckiego (-kósioi): dor. (triakátioi), att. (triakósioi) – „trzysta” Zachowanie pierwotnego (w) oznaczanego digammą, np. dor. (woíkos), att. (oíkos) – „dom”. W tekstach literackich w dialekcie doryckim oraz inskrypcjach z okresu hellenistycznego digamma nie jest oznaczana. (ks) zamiast (s) jako cecha w formach aorystu i czasów przyszłych czasowników I koniugacji zakończonych na (-izō, -azō), np. dor. (agōníksato), att. (agōnísato).