Był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej od 1902, w latach 1904–1905 działał w organizacji PPS w Zagłębiu, w tym czasie był redaktorem „Przemysłowo – Handlowego Kuriera Sosnowieckiego”; potem w organizacjach Warszawy, Łodzi i Wilna. Podczas rozłamu partii w 1906 r. opowiedział się po stronie PPS-Lewica. Aresztowany po raz pierwszy przez carską policję w 1911 r. pod zarzutem działalności rewolucyjnej, został osadzony na Pawiaku. Wobec braku dowodów wypuszczono go na wolność. Po wybuchu I wojny światowej został członkiem PPS-Frakcja Rewolucyjna. Zajmował się wówczas problemami wsi, podejmując działania w Związku Chłopskim na rzecz programu niepodległościowego. Z ramienia Związku uczestniczył w Unii Stronnictw Niepodległościowych, a następnie Komitetu Naczelnego Zjednoczonych Stronnictw Niepodległościowych przekształconego następnie w Centralny Komitet Narodowy w Warszawie. Tego ostatniego był członkiem od listopada 1916 do lutego 1917Jerzy Z. Pająk, O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915-1917), Kielce 2003, s. 245.. Przejściowo w 1915 członek władz PSL w Królestwie Polskim (uczestniczył w kongresie założycielskim).