Na XIII Zjeździe PPS w 1917 wybrany został do Centralnego Komitetu Robotniczego tej partii. Od maja 1916 do maja 1918 z ramienia PPS był radnym Warszawy. Był jednym z czołowych działaczy Komisji Porozumiewawczej Stronnictw DemokratycznychJerzy Pająk, Zjazdy Okręgowej Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Niepodległościowych w Kielcach w listopadzie 1917 roku, w: „Między Wisłą a Pilicą. Studia i materiały historyczne” pod red. K. Brachy i S. Wiecha, t. 1, 2000, s. 305.. Za wystąpienie przeciw narzucaniu traktatu brzeskiego i odczytanie deklaracji w sprawie wyborów do Rady Stanu, Barlicki został aresztowany 11 kwietnia 1918 i internowany w twierdzy modlińskiej. W czasie działalności konspiracyjnej posługiwał się pseudonimami Gedymin i Oskar.
Od grudnia 1916 r. do maja 1918 r. zasiadał w Radzie Miejskiej miasta stołecznego Warszawy.
II Rzeczpospolita Po odzyskaniu niepodległości pełnił obowiązki wiceministra spraw wewnętrznych w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego od 17 listopada 1918 do 16 stycznia 1919 r. W wyborach do Sejmu Ustawodawczego (1919–1922) w 1919 r. uzyskał mandat posła listy nr 2 PPS z okręgu nr 16. Zasiadał m.in. w komisji rolnej, czy ds. żydowskichTadeusz Rzepecki, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 1919 roku, Poznań 1920, s. 278..