W tym samym roku został wybrany do Rady Naczelnej PPS.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej jako reprezentant PPS był członkiem Rady Obrony Państwa, uczestniczył w rokowaniach pokojowych w Mińsku i Rydze (od sierpnia 1920 do marca 1921). Podczas rozmów, w przeciwieństwie do Leona Wasilewskiego (drugiego reprezentanta PPS w delegacji) opowiedział się przeciwko programowi federacyjnemu Józefa Piłsudskiego, a po stronie inkorporacyjnego stanowiska centroprawicy reprezentowanego przez Jana Dąbskiego i Stanisława Grabskiego.
W wyborach do sejmu I kadencji w 1922 r. uzyskał mandat posła z okręgu Warszawa. Zasiadał wówczas w komisji spraw zagranicznych oraz Nadzwyczajnej Komisji Głównej. Wybrano go także w wyborach 1928 i 1930, w ramach Związku Parlamentarnego Polskich Socjalistów (w okresie 1920–1926 był przewodniczącym klubu ZPPS).