Pismo w dniu 3 marca 1937 zostało zamknięte przez władze administracyjne. thumb|150px|Rysunek przedstawiający Norberta Barlickiego opublikowany w gazecie „Rozwój” z dnia 4 listopada 1931, przy okazji trwającego procesu brzeskiego W 1937 został wybrany przez Radę Miejską na prezydenta Łodzi, ale nie objął stanowiska z powodu niezatwierdzenia wyboru przez władze państwowe z premierem Sławojem F. Składkowskim na czele oraz rozwiązania Rady Miejskiej. Tego samego roku nakładem Stowarzyszenia Byłych Więźniów Politycznych ukazała się w Warszawie biografia Aleksander Dębski. Życie i działalność 1857-1935 autorstwa Barlickiego.

II wojna światowa W czasie okupacji niemieckiej był jednym z organizatorów lewicowych grup PPS do walki z okupantem będąc w zdecydowanej opozycji do konspiracyjnej PPS (WRN), związanej ze Związkiem Walki Zbrojnej (ZWZ) uznawanym przez Barlickiego za organizację sanacyjną. Nawiązał kontakty z Centralnym Komitetem Organizacji Niepodległościowych. Wraz z Adamem Kuryłowiczem, Piotrem Gajewskim i Marianem Kubickim oraz ludowcem Edwardem Wieczorkiem wydawał konspiracyjne pismo „Chłop i Robotnik”, jako organ Związku Chłopów i Robotników.