Panny Marii; świadkami byli Stanisław Witkiewicz i Wojciech Szymanowski. Po ślubie para młoda wyjechała w podróż do Wiednia, Monachium, Wenecji i Paryża.
Pierwsza córka Jadwiga urodziła się w Paryżu w lipcu 1879, w 1881 druga córka Maria, 1883 – trzecia – Zofia, a pod koniec pobytu za granicą – syn Józef. W 1887 rodzina Chełmońskich wróciła do Polski i zamieszkała u państwa Umińskich przy ulicy Widok w Warszawie. Pierworodny syn Józef zmarł w tymże roku u rodziny Łoskowskich w Janowicach. W tym okresie zmarła też urodzona w 1888 córka Hanna, a w 1889 syn Tadeusz. Małżeństwo Chełmońskich wychowało cztery córki: Marię, Zofię (po mężu Austowa), Jadwigę i Wandę oraz dwóch synów: Tadeusza II i Józefa IIMaria z Szymanowskich małżonka malarza Jozefa Chełmońskiego..
Lata dojrzałe thumb|Autoportret z okresu przed 1904, kolekcja Muzeum Narodowego w Krakowie thumb|Chełmoński (z prawej) i ks. Pełka (z lewej) po 1900 Kłopoty rodzinne, nieporozumienia z żoną (m.in. stosowana wobec niej przemoc) oraz śmierć młodszych dzieci, skłoniły Chełmońskiego do częstszych wyjazdów do swej pracowni pod Grodziskiem, Kuklówki. W 1889 malarz kupił tam drewniany dworek, w którym mieszkał aż do śmierci. Często przebywał także w dworze należącym do rodziny Górskich w pobliskiej Woli Pękoszewskiej, gdzie uczył malarstwa Pię Górską.