W 1890 zorganizowano pierwszą zbiorową wystawę jego dzieł w Zachęcie. W 1911 zginął jego przyjaciel Wojciech Piechowski; po jego śmierci artysta zaczął chorować i zwiększył swoją izolację od otoczenia. Pod koniec życia cierpiał na miażdżycę. Dostał udaru w 1914, po czym sparaliżowało mu rękę. Pochowany został na cmentarzu w Żelechowie (wówczas Ojrzanowie).
Twórczość
Chełmoński namalował około 400 obrazów, około 100 obrazów zostało sprzedane do Stanów Zjednoczonych, co najmniej 108 dzieł artysty było zaginionych w 2014. W historii malarstwa polskiego zaliczano Chełmońskiego do „grupy malarzy monachijsko-warszawskich doby późnego pozytywizmu”. Jak to określił historyk sztuki Tadeusz Dobrowolski: „Jego działalność artystyczna przypadła w połowie przynajmniej na okres późnego pozytywizmu, a uległa pewnemu przekształceniu w okresie neoromantyzmu i Młodej Polski. Z punktu widzenia życiowej wędrówki artysty, z którą szły w parze także przemiany w dziedzinie twórczości, można jego rozwój artystyczny podzielić na trzy fazy: fazę warszawsko-monachijską (1867–1875), paryską (1875–1887) i okres spędzony na Mazowszu (do 1914)”.