Szczególnie charakterystyczne dla jest wymawianie dyftongu /əʊ/ jako [ɛʊ] i otwartego szwa jako kończącego dyftongi /ɪə/, /eə/ i /ʊə /. Ponadto samogłoska /ɜː/ jest wymawiana bardzo wysoko we wszystkich pozycjach, a samogłoska /æ/ jest zdyftongizowana i wymawiana jako [ɛæ].
O ile odmiana odzwierciedla różnice klasowe i jest homogeniczna, o tyle jest zróżnicowana geograficznie i ma kilka wariantów, w zależności od regionu i np. Gimson zauważa, że powinno raczej mówić się o „regionalnych ”, w liczbie mnogiej. Dla innych fonetyków, pojęcie „regionalna ” jest wewnętrznie sprzeczne. bazuje na ogólnej, różniąc się od niej kilkoma cechami w zależności od lokalizacji regionu. Przykładowo, samogłoskowa wymowa [ɫ] (tzw. ciemnego „l”) jako [ʊ] w takich słowach jak czy jest charakterystyczna dla i kilku innych akcentów regionalnych, jednak jest praktycznie niezauważana przez użytkowników RP. Równie akceptowane jest użycie /æ/ w miejsce /ɑː/ przed bezdźwięcznymi spółgłoskami trącymi w takich wyrazach jak , , , charakterystyczne dla akcentów północnej Anglii. Istnieją jednak cechy akcentów regionalnych nieakceptowane w ogólnym standardzie , na przykład użycie [ɫ] między samogłoskami, które występuje w cockneyu, np.