Po wybuchu I wojny światowej powrócił do Warszawy. W latach 1915–1919 pracował w dozorze portów Żeglugi Śródlądowej Przedsiębiorstwa Robót Publicznych. W 1920 otrzymał posadę kierownika budowy portu w Gdyni w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a od 1932 nadzorował dalsze prace już jako urzędnik Urzędu Morskiego w Gdyni na stanowisku naczelnika Wydziału Techniczno-Budowlanego. Z dniem 1 sierpnia 1937 przeszedł w stan spoczynku.
Był mężem Haliny z Zawidzkich. Mieli troje dzieci, córkę Marię Justynę (ur. 1912) oraz synów Janusza Franciszka Władysława (1913–1938) i Jerzego Pawła Zdzisława (ur. 1924), inżyniera.
Po 1939 Wendowie przenieśli się do Komorowa, gdzie szczęśliwie przetrwali wojnę i okupację hitlerowską.thumb|Tablica pamiątkowa na domu inżyniera Tadeusza Wendy - dawnym Biurze Budowy Portu przy ul. Waszyngtona 38 w Gdyni.Zmarł w Komorowie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 139-1-27).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (24 lipca 1937) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. 1928 r. nr 260, poz.