wyprawa ta jest uznawana za jedno z ważniejszych osiągnięć dziewiętnastowiecznej eksploracji andyjskiej. W następnym roku szczyt zdobył Moritz Alphons Stübel wraz z czterema Ekwadorczykami, a w 1880 roku na wierzchołku stanął również Edward Whymper z przewodnikami Jean-Antoine'em i Louisem Carrelem.
Współcześnie najczęściej wybierana droga na Cotopaxi prowadzi od północnej strony przez schronisko José F. Ribas. Wejście wymaga poruszania się po lodowcu z użyciem raków i czekana, a zagrożenie szczelinami, lawinami i gwałtowną zmianą warunków sprawia, że nawet standardowa droga uchodzi za poważne wejście wysokogórskie.
Znaczenie i zagrożenia Cotopaxi ma duże znaczenie krajobrazowe, przyrodnicze i kulturowe, a jego stożek należy do najbardziej rozpoznawalnych symboli ekwadorskich Andów. Jednocześnie jest to wulkan o wysokim potencjale zagrożenia. Najpoważniejsze ryzyko dla ludności stwarzają nie tyle opady popiołu w najbliższym otoczeniu, ile lahary mogące przemieszczać się daleko dolinami rzecznymi i uderzać w większe ośrodki osadnicze, zwłaszcza w Latacungę oraz obszary położone na obrzeżach Quito.