»Linie i kolory zastępują muzyczne interwale, na miejsce harmonii dźwięków podstawia się harmonię kolorów« – ależ to wybiega w daleką przyszłość, dźwięczy jak malarstwo Czurlanisa, barwi się jak muzyka Debussy’ego”Maciej Masłowski: Maksymilian Gierymski i jego czasy, PIW, wydanie 2, Warszawa 1976, s. 48–53..
Pozycję Maksymiliana Gierymskiego w środowisku artystów polskich pracujących w drugiej połowie XIX wieku w Monachium scharakteryzował niemiecki historyk i krytyk sztuki Adolf Bayersdorfer (1875)Jan Lam: „Pogadanki”, „Tydzień Literacki, Artystyczny, Naukowy i Społeczny” 1875, nr 6.Cyt. za: Maciej Masłowski: Maksymilian Gierymski i jego czasy, PIW, wydanie drugie, Warszawa, 1976, s. 334–336.:
Na osiągnięcia artysty w dziedzinie koloru zwracał później (1960) także uwagę Tadeusz Dobrowolski, pisząc: „Kolor Gierymskiego, w zasadzie lokalny, zgodny zatem z praktyką realizmu, wyraża się w bardzo szlachetnych, ciepłych i łagodnych, to znowu srebrzystych lub zimnych, czasem zaś zadziwiająco odważnych harmoniach”Tadeusz Dobrowolski: Nowoczesne malarstwo polskie, tom 2, Wrocław – Kraków, 1960, wyd. Ossolineum, s.