thumb|Niklaus Leuenberger, przywódca powstania thumb|Bitwa pod Wohlenschwil Powstanie chłopskie w Szwajcarii – zbrojne wystąpienie chłopów w Szwajcarii w 1653 roku.
Geneza W XVII wieku miasta Szwajcarii administrowały znacznymi terenami wiejskimi, marginalizując ich polityczne znaczenie. Władzę tę charakteryzowało silne regulowanie życia wiejskich poddanych oraz znaczne obciążenia podatkowe. Sytuację pogorszyła ciężka sytuacja gospodarcza zaistniała po zakończeniu wojny trzydziestoletniej oraz braki żywności. Wiele gospodarstw chłopskich było zadłużonych, sami chłopi domagali się zaś ulg finansowych oraz wolności gospodarczej i politycznej. Bezpośrednim impulsem do wybuchu powstania stała się dewaluacja krążących w obiegu środków pieniężnych. W tej sytuacji poddani Lucerny zwrócili się do tamtejszej rady miasta z wnioskiem o kompensatę utraty wartości pieniądza. Odrzucenie tych żądań wywołało ferment, którego rezultatem było ogłoszenie 10 lutego 1653 zaprzestania płacenia czynszów i dziesięciny. W pierwszych tygodniach marca do buntowników dołączyli poddani miast Berno, Solura i Bazylea. W krótkim czasie powstanie rozszerzyło się na inne rejony Starej Konfederacji Szwajcarskiej. Rządzący w Radzie Berna i Lucerny nie posiadając wystarczających sił do stłumienia rozruchów chłopskich zwrócili się o pomoc do kantonów tzw.