Gdy po przełomie październikowym 1956 roku film Wajdy został pokazany na festiwalu w Cannes, również za granicą zebrał pozytywne opinie recenzentów. Jerzy Płażewski na łamach „Cahiers du cinéma” pisał, iż Wajda „[z] konfliktów politycznych uczynił sprawę głęboko ludzką i zrozumiałą”. W ten sposób reżyser dowiódł zdaniem recenzenta, iż „nawet w ramach tematów dopuszczonych przez oficjalną dydaktykę można pokazać pewne procesy, stosunki i tendencje w pełni ich prawdy psychologicznej dotąd zaniedbywanej”. Ado Kyrou z lewicowego pisma „Positif” stwierdził, że „od kiedy obejrzałem jego [Wajdy] Pokolenie, jesteśmy przyjaciółmi”. Podobnie entuzjastycznie wypowiadał się na łamach „Sight & Sound” Lindsay Anderson, doszukując się w Pokoleniu hołdu dla życia i budzącej się świadomości społecznej.