Odbiór Gdy Pokolenie zjawiło się na ekranach kin, w komunistycznej prasie polskiej spotkało się z bardzo pozytywnym odbiorem. Wilhelm Mach nazwał go „filmem skromnym, nawet wstydliwym w przedstawianiu gorzkich zwycięstw walczącego pokolenia”, który „o bohaterstwie mówi bez wzniosłości i pychy, [...] nie wykuwa bojownikom granitowych posągów” („Przegląd Kulturalny”, 3 lutego 1955). Zdaniem Stanisława Grzeleckiego „Pokolenie dowodzi rzetelnego talentu twórców. Posiada wybitne wartości artystyczne, świadczy tak o wrażliwości, wyobraźni, przejęciu się sprawą jak i o wiedzy i opanowaniu rzemiosła u scenarzysty, reżysera, operatora i kompozytora”.
Mimo pozytywnego odbioru wśród krytyków i komentatorów życia filmowego, widownia kinowa przyjęła Pokolenie z relatywnie niewielkim zainteresowaniem – film zobaczyło około dwóch milionów widzów (przy czym średnia widownia filmu polskiego z lat 1950–1955 to 2,6 miliona widzów). Mimo to główni twórcy filmu (Wajda, Lipman, Janczar i Łomnicki) zostali uhonorowani Nagrodą Państwową.