Marcin Maron, charakteryzując poetykę zdjęć wypracowaną w Pokoleniu przez Lipmana oraz drugiego operatora, Stefana Matyjaszkiewicza, zwraca uwagę na „odpowiednio dobrany plener (na przykład robotniczych przedmieść), wykorzystywanie wnętrz naturalnych, dokładne odwzorowanie przestrzeni i wieloplanową, starannie zakomponowaną inscenizację [...], komponowanie ruchu wewnątrzkadrowego”. Częściowo na przyjętą poetykę nałożył się również brak doświadczenia filmowego: w trakcie kręcenia sceny postrzelenia Jasia przez Niemców asystent reżysera, Kazimierz Kutz, chałupniczo skonstruował urządzenie umożliwiające zastosowanie efektu wytryśnięcia krwi z ręki Tadeusza Janczara.

Poetyka neorealizmu miała znaleźć odzwierciedlenie również w obsadzie. Nie mając do dyspozycji aktorów niezawodowych (poza kolegą z łódzkiej szkoły filmowej, Romanem Polańskim), Wajda zaufał rówieśnikom ze szkół aktorskich. W głównych rolach męskich obsadzeni zostali Tadeusz Łomnicki oraz Tadeusz Janczar, w głównej żeńskiej – Urszula Modrzyńska, natomiast epizodyczną rolę odegrał Zbigniew Cybulski. Oryginalna jak na polskie warunki była również muzyka.