Powstały pierwsze próby promocji jak cukierki Pac-Man, wydane bez licencji Namco.
Reformy roku 1989, przyniosły poprawę w tej branży a automaty zaczęły pojawiać się w prywatnych lokalach (puby, restauracje, kasyna), miejscach publicznych (dworce) oraz specjalnie do tego powołanych salonach. Początkowo wybór był bardzo zróżnicowany, od bardzo starych gier np. Periscope, Night Rider, automatów ze złotej ery np. Defender. Moon Patrol, Pole Position, po najnowsze produkcje np. After Burner, Street Fighter II, Final Fight. Powszechne było sprowadzanie używanych systemów z Niemiec oraz przeróbka obudowy z jednej gry na drugą co skutkowało m.in. zmienionym układem przycisków. Importowano także tańsze i gorszej jakości podróbki płyt, tworzone w Azji i Europie Zachodniej. Z roku na rok sytuacja ulegała poprawie, pojawiały się coraz nowsze produkcje, legalni dystrybutorzy zagranicznych wydawców jak Deith Leisure Warszawa reprezentujący m.in. Sega, Acclaim, Midway czy Williams & Wurlitzer a same systemy zaczęły być obecne jako atrakcja na targach gier komputerowych. Najpopularniejszą maszyną uniwersalną była obudowa Ideal (z 19-calowym monitorem i dwoma joystickami), natomiast z wymiennymi kartridżami – Neo Geo. Istniał również proceder umieszczania konsol w obudowie maszyny i traktowania go jako automat.