Początkowo w dalszym ciągu malowała brabanckie pejzaże z bydłem, lecz stopniowo zaczęła specjalizować się w przedstawianiu psów (np. myśliwskich) często na tle brabanckiego krajobrazu oraz psów ze szczeniętami. W 1850 roku Henriëtte wyszła za mąż za Feico Ronnera, którego spotkała w Berlicum. Zaczęła podpisywać swoje prace Ronner lub Ronner-Knip. Po ślubie zamieszkali w Elsene w pobliżu Brukseli. Malarka została członkiem belgijskiego stowarzyszenia Cercle Artistique et Littéraire, de Société Libre des Beaux Arts en de Société Belge des Aquarellistes. Zainspirowana obrazami Josepha Stevensa, który malował wychudzone psy uliczne, Henriëtte uległa fascynacji realistycznego przedstawiania na obrazach psów zaprzęgowych, co przyniosło jej uznanie. Przykładem tego typu jej malarstwa był duży obraz (182 x 260 cm) zatytułowany Le mort d’un ami (Śmierć przyjaciela) z 1860 roku (obecnie w zbiorach Królewskich Muzeów Sztuk Pięknych w Brukseli).