Nikołaj Iwanowicz Jeżow (; ur. w Mariampolu, zm. prawdopodobnie 4 lutego 1940 w Moskwie) – radziecki działacz partyjny i państwowy narodowości rosyjsko-litewskiej, generalny komisarz bezpieczeństwa państwowego (czyli marszałek organów bezpieczeństwa – zdegradowany), ludowy komisarz spraw wewnętrznych ZSRR (1936–1938). Stanowisko otrzymał w okresie wielkiej czystki, w miejsce odsuniętego Jagody. Kontynuował masowe represje (nazywane od jego nazwiska „jeżowszczyzną”), dopóki pod ich koniec sam nie został odwołany, zastąpiony Berią, mianowany ludowym komisarzem transportu wodnego ZSRR (1938–1939), po czym aresztowany i stracony. Przed przeniesieniem do NKWD był funkcjonariuszem partyjnym, początkowo prowincjonalnym, awansował prędko w latach trzydziestych dzięki protekcji Stalina, który mianował go przewodniczącym (1935–1939).