Kwestia stosunku umysłu do ciała (body – mind problem) W tej kwestii Feigl rozwinął poglądy Moritza Schlicka uzupełniając je poglądami Bertranda Russella. Teoria identyczności zdarzeń mentalnych i neurofizjologicznych powinna być według niego uzasadniana tak samo, jak każda teoria naukowa, czyli poprzez jej moc eksplanatywną dla faktów doświadczalnych. Na początku jego teoria nie była poważana z powodu opozycjonistycznego stosunku do popularnego wówczas behawioryzmu, lecz potem znalazła uznanie szczególnie wśród psychologów i analityków psychologii.
Kwestia realizmu Wobec tego zagadnienia Feigl zajmował stanowisko bardziej realistyczne niż przedstawiciele instrumentalistycznych i operacjonalistycznych wersji pozytywizmu; sam określał je nazwą naukowego realizmu lub realizmu semantycznego. Sądził, iż terminów teoretycznych takich jak np. siła, foton i gen prawie nigdy nie można określać używając tylko i wyłącznie pojęć obserwacyjnych, a mogą one odnosić się do przedmiotów rzeczywistych. Pogląd ten określił też mianem realizmu strukturalnego, uwidaczniając w ten sposób możliwość ujęcia jedynie strukturalnych cech teorii naukowych.