Kwestia empiryzmu To właśnie od Feigla i Alberta Blumberga pochodzi określenie wiedeńskiego neopozytywizmu empiryzmem logicznym (Logical Positivism. A New Movement in European Philosophy. Journal of Philosophy, 1931). Do końca życia nie przekonały go argumenty Willarda Van Ormana Quine’a o niemożności wyraźnego odgraniczenia terminów teoretycznych od terminów obserwacyjnych. Starał się być wierny ideom upadającego wówczas rekonstrukcjonizmu logicznego. Nie popierał poglądów Paula Feyerabenda mówiących o potrzebie oddzielenia filozofii nauki od praktyki badawczej. Uważał, że testowanie i porównywanie różnych teorii jest możliwe z powodu istnienia dedukcyjnych relacji pomiędzy prawami przyrody i teoriami oraz z powodu relatywnej niezmienności i, w określonym przybliżeniu, ścisłości i trwałości wielu praw empirycznych.
Pod koniec życia opowiadał się za kryterium sensu, łagodząc w ten sposób swoje stanowisko na temat empiryzmu. Według tego wyznacznika wiele twierdzeń metafizyki i teologii jest sensownych, ale nie ma powodów by myśleć, iż są prawdziwe. Sądził także, iż niemożliwe jest stworzenie języka niezależnego od teorii.