Teorie und Erfahrung in der Physik Książka ta (pol. Teoria i poznanie w fizyce) była pierwszym dużym dziełem Feigla. Zawarte w niej elementy filozofii nauki mieszczą się między skrajnym empiryzmem a skrajnym racjonalizmem. Feigl stwierdza, iż struktury fizyki (hipotezy, prawa, teorie) nie reprezentują bezpośrednio i poglądowo rzeczywistości fizycznej i nie sprowadzają się do związków formalnych, ponieważ nie mają charakteru wyłącznie matematycznego.
Wątpi w nieodzowność kantowskich form a priori (podstawowe prawa geometrii, porządek czasowy, zasada przyczynowości i substancji) w wiedzy przyrodniczej. Dąży do nietraktowania wiedzy przyrodniczej jako raz na zawsze ustalonej w sposób a priori. Odrzuca skrajny konwencjonalizm, zauważając zalety umiarkowanego konwencjonalizmu, szczególnie w zagadnieniu dotyczącym powiązania teorii z doświadczeniem, którego rozwiązanie można porównać do propozycji przedstawianych przez empiryzm.