Świerk biały, świerk kanadyjski (Picea glauca (Moench) Voss) – gatunek wiecznie zielonego drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Pochodzi z północnych obszarów Ameryki Północnej, od centralnej Alaski, na wschód do Nowej Fundlandii, na południe do północnych stanów Montana, Michigan i Mine. Występuje także odizolowana populacja w Black Hills w Dakocie Południowej.
W Polsce uprawiane są w ogrodach odmiany ozdobne, zwłaszcza 'Conica' pochodzenia mieszańcowego, rzadko forma botaniczna, spotykana na zalesionych wydmach na wybrzeżu Bałtyku.
Morfologia Pokrój Drzewo osiągające wysokość 20–30 m, podobne pokrojem do świerka kłującego. Korona wąska, wąskopiramidalna Pień i pędy Kora cienka i łuskowata, odpada okrągłymi płatami o średnicy 5–10 cm. Pędy nagie, początkowo różowawe, później kremowe do prawie białych. Silne pędy z nalotem woskowym. Liście Igły o długości 8–10 mm, rzadziej do ponad 20 mm, tępe, o romboidalnym przekroju poprzecznym, z wierzchu niebiesko-zielone, od spodu niebiesko-białe. Po roztarciu silnie aromatyczne (zapach ostry i opisywany jako raczej nieprzyjemny). Szyszki Długości zwykle 5–6 cm (rzadziej od 2,5 do 8 cm), zamknięte szerokie na 1,5 cm, otwarte osiągają do 2,5 cm średnicy. Łuski cienkie i giętkie, całobrzegie i zaokrąglone, długości 15 mm.