Żegnając się na jakiś czas z poezją utworem Do swojej kobiety, skupia się na prozie: pisze dialogi filozoficzne, Dziełka moralne, w których niszczy przy pomocy ironii panujący w ówczesnych latach optymizm, przedstawiając swoją koncepcję świata, pozbawioną radosnej iluzji. W międzyczasie, w 1824, publikuje w Bolonii Pieśni hrabiego Giacomo Leopardiego. W lipcu 1825 Leopardi ponownie opuszcza Recanati, udając się tym razem do Mediolanu. Odezwał się do niego wydawca mediolański, Antonio Fortunato Stella, który zaangażował go do kilku ważnych projektów wydawniczych: Giacomo na nadzorować wydanie pism Cycerona, ma także przygotować komentarz do Sonetów do Laury Petrarki oraz dwóch antologii włoskiej literatury, jednej poświęconej poezji, drugiej skupionej na prozie. Dla Leopardiego oznacza to przede wszystkim możliwość zarobku i szansę na zerwanie z zależnością od rodziny. Udziela także prywatnych lekcji, dzięki czemu, między lipcem 1825 a listopadem 1826 był w stanie utrzymywać się samodzielnie, żyjąc początkowo w Mediolanie, a następnie w Bolonii.