Po trzech uciążliwych latach, w listopadzie 1822 roku Giacomo otrzymuje od ojca pozwolenie na opuszczenie Recanati. Udaje się do Rzymu, gdzie mieszka u wujostwa ze strony matki; pozostaje u nich do maja następnego roku. Ale spotykają go same rozczarowania: wszelkie oczekiwania dotyczące Wiecznego Miasta, które pielęgnował w swoim umyśle, zawodzą go. Zwodniczy jest klimat, rozczarowujące jest rzymskie środowisko literackie, obłudni są mieszkańcy: prawdziwy świat zupełnie niszczy wyobrażenie, jakie o Rzymie miał Giacomo, człowiek z zacofanej prowincji. Czuje się obcy, traktowany niemalże jak wróg; nie jest w stanie znaleźć pracy, a wszelkie próby tekstów filologicznych są dławione przez zazdrosnych ludzi; tylko intelektualiści spoza Rzymu wydają mu się przedstawiać jakąkolwiek wartość. W związku z tym, po pięciu rozczarowujących miesiącach, w maju 1823 roku, powraca do rodzinnego domu. Przekłada w tym czasie teksty moralne Epikteta, Izokratesa, Prodikosa i Teofrasta.